อดีตเคยใช้วุฒิการศึกษา ม.ศ.3 สมัครเข้าทำงานเป็นเจ้าหน้าที่อนามัย แต่กลับถูกเพื่อนร่วมงานถากถางเกือบทุกวัน ทำให้ “สุนัย แผ้วพลสง” หรือ ตานัย อายุ 72 ปี ชาวบ้านศรีเจริญ หมู่ 7 ต.เมืองโพธิ์ อ.ห้วยราช จ.บุรีรัมย์ ทั้งเจ็บใจและแค้นใจตัวเอง แต่ไม่คิดแก้แค้ ทวากลับเป็นบันดาลใจช่วยผลักดันชีวิตให้เดินไปข้างหน้าอย่างมีเป้าหมาย จากนั้นลาออกจากงานที่ตนรักไปสมัครเรียนตั้งแต่ปี 2552 จบม.ปลาย ต่อด้วยเรียนปริญญาตรีจนจบ 2 ใบมาเชยชม
ตานัย เล่าว่า ตนมีพี่น้องกับพ่อแม่เดียวกัน 10 คน ตนเป็นคนที่ 4 เป็นครอบครัวยากจนได้กินบ้างอดบ้าง ส่วนตัวเรียนไม่ค่อยเก่ง จึงช่วยพ่อแม่เลี้ยงหมูส่งพี่สาวเรียนจนได้เป็นครู ส่วนตน เรียนจบแค่ชั้น ม.ศ.3 หลังจากนั้นใช้ใบประกาศนียบัตร ม.ศ.3 สมัครเข้าทำงานเป็นพนักงานสถานีอนามัย (รพ.สต.ปัจจุบัน)
“ชีวิตช่วงทำงาน ยอมรับว่าต่อสู้ระหว่างการทำงานอย่างหนัก เพราะถูกเจ้าหน้าที่ด้วยกันที่จบสูงกว่าดูถูก พูดเสียดสีบ้าง แต่ไม่ได้ถือสาอะไรเพราะเราเรียนจบต่ำจริง แต่กำลังเราสู้ แต่ไม่ไหวเกรงว่าตัวเองจะพลาดไปทำไรที่รุนแรงตอนที่เขาดูถูก เพราะน้อยเนื้อต่ำใจ”ตานัย เล่าย้อนอดีตในสมัยเป็นหนุ่ม
ปี 2552 จึงตัดสินลาออกจากงานด้วยอายุราชการ 33 ปี หลังจากออกจากราชการมา ตนเริ่มเรียนต่อทันที เริ่มจากการเรียน กสน.แล้วเรียนต่อที่วิยาลัยชุมชน เพราะค่าเทอมถูก และเรียนต่อมาเรื่อยๆ จนจบได้ปริญญาตรีพุทธศาสตร์บัณฑิต (พธ.บ.)คณะสังคมศาสตร์ สาขาวิชารัฐศาสตร์ วิชาเอกการปกครอง สภามหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เมื่อปี 2557
ปี 2560 ได้รับปริญญาตรี รัฐศาสตร์บัณฑิต สาขาวิชารัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยราคำแหง และครั้งนี้กำลังเรียนมหาวิทยาลัยรามคำแหง คณะนิติศาสตร์ ตอนนี้รู้สึกภูมิใจตัวเองสามารถประสบความสำเร็จได้ ถ้าคิดย้อนหลังตอนครั้งเป็นหนุ่ม เราน่าจะทำได้ดีกว่านี้แน่นอน แต่ตอนนั้นคิดว่าตัวเองเรียนไม่ได้
ตอนนี้ไม่ได้หวังอะไร เพราะอายุมากแล้ว แค่อยากเป็นตัวอย่างให้คนทั่วไปได้เดินตามรอย โดยเฉพาะคนในหมู่บ้าน จะต้องมีคนที่มีความรู้หลากหลายทั้งศาสนา การปกครอง และกฎหมาย ใครจะมารังแกเราไม่ได้ รวมถึงให้ตัวเราเป็นที่พึ่งของชาวบ้านได้ด้วย ฝากไปถึงคนสูงอายุทุกคน ไม่ควรท้อหรือปล่อยให้ตัวเองชราไปโดยไม่มีประโยชน์ เพราะการเรียนไม่มีคำว่าแก่
