“สามารถ เทียมฝอย” เกษตรกรเลี้ยงวัวพันธุ์และสมาชิก SY อดีตหนุ่มวิศวะเครื่องกล จากมหาวิทยาลัยวงษ์ชวลิต จ.นครราชสีมา ที่มีความมุ่งมั่นว่าสักวันหนึ่ง จะนำความรู้ความสามารถที่ร่ำเรียนกลับมาใช้ความรู้พัฒนาบ้านเกิดที่จ.สุรินทร์
แต่ฟ้าลิขิตชีวิตหักเห หลังจากจบการศึกษา ต้องหันมาหาประสบการณ์ชีวิตก่อน ทำงานโรงงานผลิตด้ามไม้กอล์ฟอยู่ 5 ปี ได้รับเงินตามวุฒิการศึกษา ช่วงปีแรกทำงานกินเงินเดือนแค่ 12,500 บาท จนไต่เต้าขึ้นมาตามประสบการณ์และอายุงาน ก่อนลาออกมีเงินเดือน 22,000 บาท
แต่เงินหมื่นสามารถเลี้ยงชีพได้อย่างสบายกับการใช้ชีวิตอยู่ต่างจังหวัด เงินเดือนหลักหมื่นส่วนหนึ่งสามารถเก็บหอมรอมริบใช้จ่ายเลี้ยงครอบครัวได้ เพราะทางบ้านมีพี่น้อง 7 คน ตั้งแต่รุ่นปูย่า ตายาย ยึดอาชีพทำนาและเลี้ยงสัตว์ จนอยู่มาวันหนึ่งคุณพ่อเริ่มป่วย ด้วยโรคชรา ต้องลาออกจากงานเอกชนกลับบ้านเกิด ที่จ.สุรินทร์ เพื่อตั้งหลักกันใหม่
“ชีวิตห้วงเวลานั้น เครียดพสมควร เพราะต้องดูแลคุณพ่อ และหารายได้เลี้ยงชีพ เพราะว่าต้อลาออกจากงานประจำ สุดท้ายต้องหันมาเลี้ยงวัว อย่างน้อยอาชีพนี้เห็นครอบครัวที่คลุกคลีกับการเลี้ยงวัวมาตั้งแต่เด็ก แต่ตนเป็นคนที่มีความรู้ จบปริญญาตี คิดว่าคงหาวัวพันธุ์มาเลี้ยง เพราะว่าขายได้ราคา ดีกว่าวัวพื้นบ้าน ที่ชาวบ้านเลี้ยงตามท้องทุ่งทั่วไป“ สามารถกล่าวว่า
ปีแรกช่วงเริ่มต้นหันมาเลี้ยงวัวพื้นบ้านไปก่อน 70-80 ตัว โดยซื้อวัวมาจากชาวบ้าน บางตัวเป็นววัวที่ครอบครัวเลี้ยงไว้นาน จนกระทั่งพอโตขึ้นเป็นวัวขุน ขายอออกไปให้กับพ่อค้าที่มารับซื้อวัว หรือชาวบ้านแถบอีสานเขาเรียกว่า “นายฮ้อย” จนกระทั่งปี 2553 เริ่มมองเห็นโอกาสทางการตลาด และพอมีประสบการณ์เรื่องเลี้ยงวัวอยู่บ้าง จึงได้หาความรู้เพิ่มเติ่ม จึงตัดสินใจปรับปรุงสายพันธุ์ใหม่ ซึ่งก่อนหน้านี้ ตนเคยเป็นอาสาปศุสัตว์ เดินตามสัตวแพทย์มานาน พอมีความรู้เรื่องสัตว์พอสมควร จึงได้เก็บเกี่ยวความรู้เหล่านี้มาใช้กับตนเอง
กระทั่งหันมาผสมพันธุ์เทียม ระหว่างโคสายพันธุ์วากิว จากญีปุ่นผสมกับสายวัวพันธุ์พื้นเมือง จึงมีการจัดตั้ง “กลุ่มเกษตรกรผู้เลี้ยงโคกระบือ” ที่จ.สุรินทร์ขึ้น ซึ่งได้เลี้ยงโควากิวมาได้ 2-3 ปี ค่อนข้างที่ขายวัวได้ราคา เห็นผลสำเร็จทางการตลาด ช่วงนั้นขายเนื้อคล่องมาก โดยมีวาซานาเบ้ ชาวญี่ปุ่นมากว้านซื้อวัว แถวสุรินทร์กันมากมาย เพื่อนำไปส่งตามร้านอหารทั่วไป ช่วงนั้นร้านอาหารปิ้งย่างกำลังบูมมาก ส่งผลให้มีความต้องการในตลาดสูง บางตัวขายได้หลายหมื่น
ขณะเดียวกัน การเพาะเลี้ยงแม่พันธุ์วากิว ในแถบสุรินทร์และจังหวัดใกล้เคียงมีการซื้อขายกันคึกคัก จนทำให้ตลาดการซื้อขายวัว ตั้งแต่ต้นน้ำจนถึงปลายน้ำ เริ่มเป็นสนใจในตลาดส่วนกลาง โดยเฉพาะ “เนื้อวัววากิว” ช่วงนั้นตนสามารถเพาะพันธุ์แม่พันธุ์ได้30 ตัว ขายลูกวัวพันธุ์ออกไปสู่เพื่อนเกษตรมากมาย แต่เบื้องลึก ตนต้องหาเงินกู้ เพื่อนำมาใช้จ่าย จนกว่าที่จะขายวัวได้ ต้องหาแหล่งเงินกู้จากธนาคารเกษตรและสหกรณ์ รวมทั้ง กู้เงินนอกระบบ แต่ดอกเบี้ยสูง ต้องยอมแบกภาระ จนมีหนี้สินฟอกพูน บางช่วงมีความท้อแท้ เหนื่อยกับชีวิตบ้าง แต่ต้องสู้ ทุกวันนี้ยังยึดอาชีพเกษตรกรเลี้ยงโคต่อไป ไม่คิดที่เลิกอาชีพนี้ เพราะยังมีหนี้สิน ทำฟาร์มวัวขนาดเล็กๆ บนเนื้อที่ 4ไร่
อย่างไรก็ตาม ความฝันอยากหาเงินก้อนหนึ่งมาลงทุน เพื่อขยายต่อธุรกิจฟาร์มวัวอีกต่อไป เพราะเชื่อว่า เนื้อวัวยังมีความต้องการตลาดสูง และต้องบริหารการเงินให้ดี เพื่อให้มีสภาพคล่องในการดำเนินธุรกิจ
